تاریخچه کفش در ایران (Shoe History in Iran) نشان‌دهنده مهمترین عناصر فرهنگی و تغییر در سبک پوشش در طول تاریخ بلند این سرزمین است. وجود تنوع گسترده‌ای از آداب و رسوم در اقوام مختلف ایران، باعث شده است کفش یا به اصطلاح «پاپوش یا پای‌افزار» به‌طور شگفت‌انگیزی با ضرورتهای فرهنگی و اقلیمی متناسب باشد، برای مثال، کفش مردم شمال با جنوب کشور هم از نظر شکل و هم کاربرد کاملاً متفاوت است.
تاریخ کفش نیز به مانند دیگر پوشاک از یک سو دست‌خوش تحولات هنری و از سویی دیگر بر حسب نوع کاربرد تغییرات زیادی به خود دیده است. در گذشته‌های دور کفش برای مردم عام تنها نقش پاپوش برای محافظت از پا را ایفا می‌کرد، ولی امروزه کفش بیش از هر زمان دیگری در راستای زیبایی و مُد قرار گرفته است. جهت بررسی اینکه سیر تاریخی کفش در ایران چگونه بوده است، با کیف و کفش رنو همراه باشید.
بنا بر اسناد تاریخی، زمانی که نخستین زیستگاه انسانی در حوالی کرمانشاه امروزی بنا شد، مردم پاپوشی از پارچه و بَندی برای بستن به دور مچ به پا داشتند. این نوع کفش بعدها با تغییرات اجتماعی به کفش مخصوص طبقه مردم و طبقه اشرافی تبدیل شد که حکایت از مرتبه اجتماعی افراد داشت.
پای‌افزار در ایران بر حسب نگرش‌های قومیتی، اعتقادی و عملکردی دارای تاریخی طول و درازی است. از زمان قدرت‌گیری امپراتوری‌های بزرگ در سال‌های قبل میلاد، کفش‌ها نیز به نمایندگی از شکوه پادشاهی دچار تغییرات بسیاری گشت، برای مثال، سربازان مادی و پارسی از یک نوع کفش خاص که دارای بَندی بلند برای بستن به دور ساق پا بود استفاده می‌کردند، در حالی که افراد رده بالا از کفش‌های مخصوص دربار که از مرغوب‌ترین پارچه ساخته می‌شدند به همراه سه ردیف بَند در جلو کفش استفاده می‌کردند.
در زمان بعد از اسلام، کفش‌های مردان و زنان با جزییات بیشتر و به شکل سبک عربی به صورتی که جلوی کفش نوک تیز بود، مورد استفاده قرار می‌گرفت، با این حال، کفش شکل عربی در آن زمان تاثیر عمیقی نسبت به لباس در نوع پوشش ایرانیان نداشته است. سپس در قرون بعد و در دوران صفویه، بار دیگر کفش ایرانی وارد مرحله جدیدی از زیبایی و هنر شد. با این حال، با توجه به گذر تاریخ می‌توان پاپوش ایرانی را بر حسب ادوار تاریخ به دوران باستان و بعد از حضور اسلام در ایران اشاره کرد.
